Minęły lata, odkąd znamy się.
Znów jestem tu sam, nie ma obok Cię.
Wigilia przyszła, a mi zabrakło słów.
Znów Ciebie nie ma, w mym domu pustka znów.

Tu, w zeszłym roku, jak teraz – byłem sam,
jak przez szeregi zszarzałych, dawnych lat.
W zeszłą Wigilię nadzieję mogłem mieć,
a teraz wiem – nie wolno Ciebie chcieć.

Puste nakrycia zdobią obrus mój.
W przypływie złości uderzam pięścią w stół.
Dźwięki gitary z sąsiedztwa płyną gdzieś,
przy tej melodii spotkałem kiedyś Cię…

Już pierwsza gwiazda nad miasto wspięła się.
Jest wieczór, ciemno, zimno – źle.
Wokoło lampy, kolorów świeci moc.
Tylko nade mną wisi przeklęta noc.

I jak tu być szczęśliwym,
gdy można tylko trwać
w świecie ludzi złośliwym?
Nic nie chcą z siebie dać…

Jak dzień i noc
dalecy są,
chociaż mieszkają
drzwi koło drzwi.

Jak noc i dzień
nie znają się,
chociaż nie mogą
bez siebie żyć.

Tak ich poróżnił
okrutny los.

Ona niewinna,
cała jest biała,
On jak skazany
na czarnym tle.

Ona niejedną
noc już przetrwała,
On już przesypiał
niejeden dzień.

Nigdy nie spotkają się…

Zamykam świat swój
na niewidzialny klucz;
słońce zachodząc
odbiera resztki słów.
Nie chcę umierać,
lecz nadszedł na mnie czas,
czas do odejścia –
nie mogę dłużej trwać…

Przebiegam myślą
Twe serce pełne snów,
Twe piękne miejsca,
potoki Twoich słów;
z dna oceanu
wynurza nagle się
obraz Twych marzeń –
nie mogę kochać Cię…

Wokoło gwiżdże
na mnie tylko wiatr.
Śmieje się do mnie
deszcz, który już spadł.
Zamykam oczy
i widzę obraz Twój,
po raz ostatni –
za chwilę zbraknie tchu…

Znów spadły liście
zżółkłe przez deszcz.
Znów bryła lodu
„ogrzewa” mnie.

Nadeszła pora
zimowych snów.
Iskra nadziei
puka do wrót.

Znów przyszła zima,
znów pada śnieg.
Mrożą się serca,
zamarza gniew.

Nadeszła…

Znów będą Święta,
wciąż będę sam.
Bo mam przyjaciół,
ale nie tam.

Nadeszła…

Znów rosną liście,
zielenią się.
To idzie wiosna,
spotykam Cię.

Nadeszła pora
letnich wspomnień.
Iskra uczucia
śmieje się do mnie.
Znów śmieje się…

Gdy Ci powiem, że Cię kocham,
znowu będę cierpiał – wiem.
Tylko więc w poduszkę szlocham,
gdy mych marzeń pada deszcz.

Nikt nie kocha za wrażliwość,
choćby lubił wiersze me.
Każdy krzyczy: „Oto miłość!”,
a ona najcichsza jest.

Zrobisz wszystko, nawet skłamiesz,
aby święty spokój mieć.
Gdy kolejne serce złamiesz,
nikt nie ujrzy Twoich łez.