Przez wielki świat tonący w złości,
depcząc po skrawkach szyb rozbitych,
szedłem szukając gdzieś miłości…
Lecz prędzej spotkałbym kosmitę.

Wśród brudnych ulic, szarych dzielnic,
przez miasta pełne pustych domów
brnąłem przed siebie krokiem chwiejnym,
by u bram celu umrzeć znowu.

Przez wszechobecną niemal przemoc,
spychając słabszych na pobocze,
przedarłem się, sam nie wiem, czemu
w miejsce pozornie tak urocze.

W tysięczny tłum wnikam powoli,
gdy świadomości nagłym błyskiem
dociera coś, co bardzo boli -
ja jestem taki, jak wy wszyscy…

It’s less than a feeling
But more than a thought
It’s starting to hurt me
Deny I cannot

I fly in a shuttle
My round in the skies
It’s still same blue planet
I can’t help but cry

That I was too naive
I have known for years
And though it’s all past now
I cannot forget

You’re less than a feeling
That is for now, yet
Cause when I am with you
Much further it gets

I’m quite much as troubled
As am I confused
But you just don’t worry -
To ache I’ve got used.

I need some presence
To light up the darkness
That surrounds me.
I need few fingers
To entwine around mine
When I fall from that verge.
I’m so alone here
No-one’s close, nobody’s with me,
I’m in the abyss.
Is it a black hole?
Can’t I get away from here
And face events beyond the horizon?
I’m feeling nothing so deeply
That it almost feels love
When slightly touched by anyone… by you?
Is my emptiness
Reaching the higher frontier
Or do I feel desire?
It’s nothing good, I guess
Cause my heart’s been cut from the source…
Well, it dried out, anyway.
So, where am I going now?
Not too far, nor close with you
Nor anyone else, I bet.
Just need some presence
To embrace me warmly
And say… „It’s alright…”

Świecę zdmuchnął górski wiatr,
Choć nie zapaliłem jej.
Wątły płomyk zbladł i zgasł,
Brakło obecności Twej.

Noc, jak dawniej, skryła mgłę,
Pętlę znów zakreślił czas.
Zagubiłem, kotuś, Cię
W jednym z migoczących miast.

W przewidzianej pełni był
Pewnie Księżyc za tą mgłą.
Nie widziałem, jak Ci lśnił;
Przyjemniejsze sprawy są.

Tuż nad ranem zbudził dzień
Grą swą pośród rosy kos.
Nawet nie wspomniałem Cię,
Jakież miłe było to!

Wyruszyłem pośród skał,
Odnalazłem radość znów,
Zaś Jej uśmiech nawet trwa
Gdy Twój Księżyc stuknie w nów.

In her blue eyes she’s so blue
And her tears tear skies apart
All her colours’ve lost their hue
She’s alone and she knows that

Now she fends just for herself
Fends incoming questions off
All her life is filled with death
Peace of heart she’s looking for

Eye to I and sight to side
Every day she’s passing through
Eager like eagle for flight
Out again she seeks for truth