Cza­sem rani tak, jak nóż, cza­sem wzbu­rza milion burz. Cza­sem bije pro­sto w twarz, cza­sem dość już nie­go masz.

Cza­sem dzie­li ser­ca dwa, cza­sem skądś szcze­gó­ły zna. Cza­sem pro­sto z mostu drwi, cza­sem ciśnie z oczy łzy.

Cza­sem zła­mie Cię na pół, cza­sem nie pochle­biasz mu. Cza­sem sta­je w gar­dle ością, cza­sem mówi o miłości…

Cza­sem nama­lu­je śmiech, cza­sem nie za wie­le wie. Cza­sem nawet słod­kie jest, cza­sem nie jest cał­kiem złe.

Cza­sem nie wiesz, co to jest to, co łamie tyle serc. A wystar­czy ruszyć gło­wą – to po pro­stu zwy­kłe słowo…

Czy widzisz cień za sobą? On nie odbi­ja się w lustrze. Choć nie ma oczu, ust, uśmie­chu, ma wraż­li­we serce.

Choć widzisz go codzien­nie, nie lubisz się z nim znać. Po cie­niu czar­nym dep­czesz, a on nie może wstać.

Czy widzisz łzy na zie­mi? To Two­jej winy ślad. To łzy tych wszyst­kich cie­ni, zdep­ta­ny serc ich płacz.

I nie wiem, cze­mu ranisz tych, co kocha­ją Cię. I tyl­ko wie wytrwa­ły – dla­cze­go dep­czesz? – cień…

Czy już do śmier­ci będę tak trwał? Czy już na zawsze będę tu sam?

Czy Oni wszy­scy odej­dą stąd? Czy wszyst­kich ludzi pochło­nie zło?

Jeże­li zawsze ma rzą­dzić grzech, to ja już dzi­siaj tu umrzeć chcę…