Połóż ręce na mym sercu –
ogrzej swe skost­nia­łe dłonie.
Ono na spo­tka­nie z Tobą
nie­spo­koj­nym ogniem płonie.

Wejdź do środ­ka, nie stój sama
na tym zim­nie, zmar­z­niesz w śniegu.
Przed Tobą otwar­ta brama
do kró­le­stwa przebiśniegów.

Zaj­mij miej­sce przy ognisku,
usiądź tutaj, tu koło mnie.
Cie­pło pło­ną w palenisku
zdrad­nych uczuć czu­łe ognie.

Ucisz sło­wa, któ­re krzyczą,
wiem już, co chcesz mi powiedzieć.
Praw­dzi­we uczu­cia milczą,
sami chce­my o nich wiedzieć.

Połóż rękę na mym sercu –
ogrzej swe skost­nia­łe palce.
Czu­ję w ich lek­kim dotyku,
że wygra­łem w mojej walce.

„Być, albo nie być?
Oto jest pytanie…”
I ja Tobie nie odpo­wiem na nie.
Bo jeśli być,
to po co i dlaczego?
A jeśli nie — to cóż z myśle­nia mego?
Bo być ozna­cza myśleć,
zaś nie­byt — bezrozumny.
Być, jeśli moż­na być z bycia swe­go dumnym.
Być to nie umierać,
a nie być — się nie rodzić.
A gdy­byś dostał wybór — cóż byś, czło­wie­ku, zrobił?
Bo sko­ro już wybierasz,
to myślisz w tym­że geście.
A sko­ro wła­śnie myślisz, to prze­cież wła­śnie jesteś!