Przez wiel­ki świat toną­cy w zło­ści, dep­cząc po skraw­kach szyb roz­bi­tych, sze­dłem szu­ka­jąc gdzieś miło­ści… Lecz prę­dzej spo­tkał­bym kosmitę.

Wśród brud­nych ulic, sza­rych dziel­nic, przez mia­sta peł­ne pustych domów brną­łem przed sie­bie kro­kiem chwiej­nym, by u bram celu umrzeć znowu.

Przez wszech­obec­ną nie­mal prze­moc, spy­cha­jąc słab­szych na pobo­cze, przedar­łem się, sam nie wiem, cze­mu w miej­sce pozor­nie tak urocze.

W tysięcz­ny tłum wni­kam powo­li, gdy świa­do­mo­ści nagłym bły­skiem docie­ra coś, co bar­dzo boli — ja jestem taki, jak wy wszyscy…

It’s less than a feeling But more than a tho­ught It’s star­ting to hurt me Deny I cannot

I fly in a shut­tle My round in the skies It’s still same blue pla­net I can’t help but cry

That I was too naive I have known for years And tho­ugh it’s all past now I can­not forget

You’re less than a feeling That is for now, yet Cau­se when I am with you Much fur­ther it gets

I’m quite much as tro­ubled As am I con­fu­sed But you just don’t wor­ry — To ache I’ve got used.

I need some pre­sen­ce To light up the dark­ness That sur­ro­unds me. I need few fin­gers To entwi­ne aro­und mine When I fall from that ver­ge. I’m so alo­ne here No-one­’s clo­se, nobo­dy­’s with me, I’m in the abyss. Is it a black hole? Can’t I get away from here And face events bey­ond the hori­zon? I’m feeling nothing so deeply That it almost feels love When sli­gh­tly touched by any­one… by you? Is my emp­ti­ness Reaching the higher fron­tier Or do I feel desi­re? It’s nothing good, I guess Cau­se my hear­t’s been cut from the sour­ce… Well, it dried out, any­way. So, whe­re am I going now? Not too far, nor clo­se with you Nor any­one else, I bet. Just need some pre­sen­ce To embra­ce me warm­ly And say… „It’s alright…”

Świe­cę zdmuch­nął gór­ski wiatr, Choć nie zapa­li­łem jej. Wątły pło­myk zbladł i zgasł, Bra­kło obec­no­ści Twej.

Noc, jak daw­niej, skry­ła mgłę, Pętlę znów zakre­ślił czas. Zagu­bi­łem, kotuś, Cię W jed­nym z migo­czą­cych miast.

W prze­wi­dzia­nej peł­ni był Pew­nie Księ­życ za tą mgłą. Nie widzia­łem, jak Ci lśnił; Przy­jem­niej­sze spra­wy są.

Tuż nad ranem zbu­dził dzień Grą swą pośród rosy kos. Nawet nie wspo­mnia­łem Cię, Jakież miłe było to!

Wyru­szy­łem pośród skał, Odna­la­złem radość znów, Zaś Jej uśmiech nawet trwa Gdy Twój Księ­życ stuk­nie w nów.

In her blue eyes she­’s so blue And her tears tear skies apart All her colo­ur­s’ve lost the­ir hue She­’s alo­ne and she knows that

Now she fends just for her­self Fends inco­ming questions off All her life is fil­led with death Peace of heart she­’s looking for

Eye to I and sight to side Eve­ry day she­’s pas­sing thro­ugh Eager like eagle for fli­ght Out aga­in she seeks for truth