Jutro skoń­czę swo­je osiem­na­ście lat. Cóż mi wrę­czy jako pre­zent wiel­ki świat? Nową woj­nę, w któ­rej przyj­dzie zgi­nąć mi? Przy­ja­ciół­kę, któ­ra zbu­rzy moje sny?

Jutro skoń­czę swo­je osiem­na­ście lat. W samot­no­ści dru­gie tyle będę trwać. Bez niko­go będę sobie dalej żył. Zdu­szę w ser­cu swo­jej egzy­sten­cji krzyk.

Za lat kil­ka skoń­czę ja trzy­dzie­ści lat. Lecz nie zmie­ni się w tym cza­sie wca­le świat. Ser­ce nadal będzie rwa­ło się na ćwierć. W snach zago­ści mych od nowa słod­ka śmierć…

Ja nie wiem wca­le cze­mu, ale kocham cię. I nie chcę, byś ode­szła, i to jed­no wiem. Coś się zaczę­ło, nie widzisz nic? Odkąd się pozna­li­śmy, byłem w oku twym.

I praw­dę mówię ci, po pro­stu pra­gnę z tobą być.

To wca­le nie jest waż­ne, dokąd pój­dziesz dziś. Chcę w każ­dą chwi­lę dnia tyl­ko przy tobie być. Spójrz, co zro­bi­łaś, cału­jąc mnie. Nigdy nie przy­pusz­cza­łem, że zako­cham się.

Sza­leń­stwo, mówię ci, po pro­stu muszę z tobą być.

Uśmiech­nę­łaś się, spy­ta­łaś, czy zatań­czyć chcę. Opa­dłem w ramio­na twe i nie mogłem oprzeć się.

Posłu­chaj, Aniu, ja po pro­stu chcę być obok w każ­dy dzień. Póki jeste­śmy razem, już nie mar­twię się. Coś się zaczę­ło, nie widzisz nic? Odkąd się pozna­li­śmy, w oku byłem twym.

Cokol­wiek robisz dziś, po pro­stu pra­gnę z tobą być.

Cze­go byś nie powie­dzia­ła mi, jesteś jedy­nym darem Boga dla mnie. Choć życie ciśnie na oczy łzy, pra­gnę wszyst­kie­go, cze­go ty pragniesz.

O wszyst­kim mi możesz dziś powie­dzieć, bo komuś prze­cież musisz zaufać. Więc razem gdzieś chodź­my posie­dzieć, prze­cież wszyst­ko nam się musi udać.

Jeśli trze­ba, to zacze­ka­my, prze­cież i tak zawsze mamy sie­bie. I zawsze, kie­dy się spo­tka­my, ja będę bli­sko, naj­bli­żej ciebie…