Kie­dy nad­cią­ga deszcz, cze­mu chcesz sama być?

Gdy bar­dzo boisz się, cze­mu nie mówisz nic?

Cze­mu ucie­kasz, gdy poko­cha­łem Cię ja?

Cze­mu masz za złe mi, kie­dy mi Cie­bie brak?

In the light of the can­dle I’ve seen love in your eyes. You’ve said You could­n’t han­dle fear tur­ned your heart to ice.

You have mana­ged to dump me, how come You could have left? In Your eyes now I can’t see if it got us somewhere.

Tho­ugh we’ve just made it up some two mon­ths back in time, don’t know wha­t’s going on when it comes to some cryin’

Why afra­id of our­se­lves; is this what we’re to be? I belie­ve what was said… It’s love that makes us real.

Kolej­ny wie­czór zabi­ja dzień, żaby recho­czą, gwiazd błysz­czy sto. Znów nie widzia­łem w ogó­le Cię, w uszach nie zabrzmiał kocha­ny głos.

Jutro dzień wsta­nie, obu­dzi świat, pta­ki pod nie­bo wzbi­ją swój śpiew. Znów nie pozwo­li Ci na mnie czas, nawet na chwi­lę nie spo­tkam Cię.

Za cały tydzień, może za dwa, gdzieś może wresz­cie zoba­czę Ją. Naj­bar­dziej boli, gdy mówi, jak Ją to wku­rzy­ło, że tęsk­nię wciąż…

A oto ja… Nie bez zalet, nie bez wad. Mała dusza, ser­ca ślad. W złych nawy­ków czar­ną toń zanu­rzam swą małą dłoń. Jed­nak cza­sem na gór szczyt umiem wspiąć się dobrem swym.

I oto Ty… Od wad wol­ny nie jest nikt. Nie ma ludzi cał­kiem złych. Możesz mówić mi, co chcesz, nie uwie­rzę, żeś jest złem. Zawsze ser­ca uczuć kształt zaokrą­gli każ­dy kant.

Więc oto My… Razem dobrzy, tak jak nikt. Kocham ja i kochasz Ty. Każ­de dla dru­gie­go chce lep­szym być, niż dobre jest. Uwierz pro­szę, po co strach, razem mamy ser­ca dwa!…

Gdy­by skoń­czył się czas, ustał sło­necz­ny blask, gdy­by zapadł się świat, zgi­nął poran­ny brzask, gdy­by roz­padł się w pył świa­ta bez­kre­su mit, gdy­by zamar­z­ły łzy i zasnę­ły Twe sny, gdy­by zła­mał Cię wpół cierp­ki smak gorz­kich słów, gdy­by zabra­kło już woli wytrwa­nia tu, gdy­byś ucie­kła stąd na nie­zna­ny nam ląd, gdy­byś zwąt­pi­ła w nią, moc doty­ku Twych rąk, gdy­by skoń­czył się czas, życie prze­sta­ło trwać, gdy­by spa­lił się świat, Ty pamię­taj, że ja będę przy Tobie gdzieś, będziesz wciąż mia­ła mnie, w koń­cu dobrze już wiesz — nad szczę­ście kocham Cię!