Nie zapo­mnę wido­ku takiej ślicz­nej Cie­bie, strze­la­ją­cej z kuszy do anioł­ków na nie­bie. I nie zapo­mnę Cie­bie peł­nej wiel­kiej zło­ści, gdy spryt­ne anioł­ki umknę­ły od strzał gwoździ.

Nie zapo­mnę wido­ku, gdy na drze­wie liście pró­bo­wa­łaś dosię­gnąć i zerwać, oczy­wi­ście. I pamię­tam Twe w zło­ści zaci­śnię­te dło­nie, gdy drze­wa się pod­da­ły, zgi­na­jąć się w ukłonie.

I nie zapo­mnę Cie­bie, gdy mnie chcia­łaś zra­nić, po „roman­sach” z Tobą miał­bym się aż zabić. Zapa­mię­tam dobrze czerń Twe­go spoj­rze­nia, gdy usły­szysz tyl­ko „żegnaj, do widzenia”…

Gdy­bym mógł wygiąć cza­so­prze­strzeń w tym nie­po­ję­tym, pią­tym wymia­rze; prze­pły­nąć świe­tli­stym tune­lem przez kolej­ne czar­ne dziu­ry wszech­świa­tów i roz­bić się o rafę odle­głe­go słoń­ca. Gdy­bym mógł uwol­nić się z ram cia­ła i cza­su i gdy­by moja bla­do­błę­kit­na ener­gia duszy w naj­czyst­szej for­mie mogła ist­nieć bez cier­pień. Gdy­bym mógł zatra­cić się w pierw­szej miło­ści, w jedy­nym i naj­szczer­szym uśmie­chu ser­ca, i każ­dej nocy z pięk­ną Ariad­ną spla­tać nicią gwiaz­dy. Gdy­bym mógł speł­nić te marzenia…

Prze­cież i tak pozo­stał­bym na moim ziem­skim pado­le bólu, smut­ku i samot­no­ści, gdy­by mi go zabra­kło, umarł­bym z tęsknoty.

Sztu­ka dla sztu­ki nie jest sztu­ką dla (ciem­nych) mas.