Oddał­bym wiecz­ność by Cię dotknąć
Bo wiem że w jakiś spo­sób mnie czujesz
Z Tobą jestem bli­żej nie­ba, niż będę kiedykolwiek
I nie chcę wra­cać do domu wła­śnie teraz

A wszyst­ko cze­go mogę posma­ko­wać to ta chwila
A wszyst­ko czym mogę oddy­chać to Two­je życie
I prę­dzej czy póź­niej to się skończy
Po pro­stu nie chcę Cię dzi­siaj stracić

Nie chcę by świat mnie zobaczył
Bo nie sądzę by mogli zrozumieć
Sko­ro wszyst­ko zosta­ło stwo­rzo­ne by być zepsute
Chcę tyl­ko byś wie­dzia­ła kim jestem

Nie powstrzy­masz łez, któ­re nie chcą płynąć
Ani chwil praw­dy w swo­ich kłamstwach
Gdy wszyst­ko wyda­je się jak na filmie
Krwa­wisz aby wie­dzieć że napraw­dę żyjesz

Goo Goo Dolls — Iris

Jakaż pust­ka ducha
Wycza­ro­wa­ła ten kuszą­cy gniew
Zro­bi­ła z cie­bie potwora
Zła­ma­ne­go regu­ła­mi miłości
A los cię przez to przeprowadził
Robisz to co musisz zrobić
A los cię przez to przeprowadził
Robisz to co musisz zrobić…

I potra­fię zorien­to­wać się że
Nie wiem jak pozwo­lić ci odejść

Każ­da chwi­la naznaczona
Zja­wa­mi two­jej duszy
Wciąż idę szyb­kim krokiem
Pró­bu­ję uciec od tego pożądania

Pra­gnie­nie bycia bli­sko ciebie
Robię to co muszę zrobić
Pra­gnie­nie bycia bli­sko ciebie
Robię to co muszę zrobić

Ale potra­fię zorien­to­wać się że
Nie wiem jak pozwo­lić ci odejść
Nie wiem jak pozwo­lić ci odejść

Żarzą­ce się zgliszcza
Palą­ce gorącem
Palą­ce powoli
W głę­bi jestem wstrzą­śnię­ty brutalnością
Ist­nie­nia tyl­ko dla ciebie

Wiem że nie mogę być z tobą
Robię to co muszę zrobić
Wiem że nie mogę być z tobą
Robię to co muszę zrobić

Ale potra­fię zorien­to­wać się że
Nie wiem jak pozwo­lić ci odejść
Nie wiem jak pozwo­lić ci odejść
Nie wiem jak pozwo­lić ci odejść

Sarah McLa­chlan — Do what you have to do

Ser­ca są zno­szo­ne w tych wie­kach ciemności
Nie jesteś sam na kar­tach tej historii
Świa­tłość spły­nę­ła na żywych i umarłych
I spró­bu­ję ją powstrzy­mać, spró­bu­ję ją powstrzymać

Świat pło­nie a
To wię­cej niż mogę znieść
Zanu­rzę się w wodzie
Spró­bu­ję uszczk­nąć coś dla siebie
Pró­bu­ję zabrać więcej
Wię­cej niż mogę unieść
Przy­nieść to na stół
Przy­nieść co dam radę

Wpa­tru­ję się w nie­bo, lecz nie odnaj­du­ję powołania
Cze­goś co mógł­bym zro­bić by zmie­nić nieuchronne
Bądź bli­sko mnie kie­dy nie­bo się zawali
Nie chcę zostać sam, nie chcę zostać sam

Świat pło­nie…

Ser­ca się łamią, ser­ca wra­ca­ją do zdro­wia, miłość nadal rani
Wizje się zde­rza­ją, samo­lo­ty się roz­bi­ja­ją lecz nadal mówi się o
Rato­wa­niu dusz jed­nak chłód wciąż się wokół nas zacieśnia

Opusz­cza­my welon na nasze mor­der­cze słońce
Gubi­my pro­stą dro­gę w tym krót­kim biegu
Im wię­cej bie­rze­my, tym mniej sami znaczymy
Pomyśl­ność jed­ne­go jest bie­dą innych

Sarah McLa­chlan — World On Fire