I see the spar­kle spin in your eye But it’s easier not to belie­ve That feeling which came as a stran­ger And appro­ached to the fron­tier of mine.

I need some distrac­tion from the world As it’s so hard at the end of the day. Just hold tight my fin­gers in your hand And soothe my achings with your words.

I am so afra­id of tomor­row But I don’t think I’ll fight any more That love­ly feeling for a stran­ger Who is not quite­ly stran­ge anymore.

I find you so frien­dly right now And I just hope emo­tions shall grow. I’ve held you so fond in embra­ce And it shot me — you’ve got me somehow…

Raczej nie­pręd­ko ja Tobie powiem O tam­tej myśli, co w mojej gło­wie Jak Kosmos cały zni­kąd powsta­ła, Kie­dy sie­dzia­łaś na mych kolanach.

O tam­tych myślach, któ­re tą nocą Szy­bu­ją w ser­cu moim, trze­po­cą Nie­na­zbyt szyb­ko się rów­nież dowiesz, Już taki ze mnie nie­pręd­ki człowiek.

Będę doty­kał przy­pad­kiem dło­ni, Ogień powo­li we mnie zapło­nie, Musnę nie­chcą­cy Two­je policz­ki, Gdy będziesz patrzeć na mnie tak ślicznie.

Tak — muszę przy­znać, choć z wiel­kim bólem, Że nie­zbyt szyb­ko Cie­bie przy­tu­lę. Bo, cho­ciaż wca­le nie jestem mały, Gdy jesteś obok — jestem nieśmiały…

Zło­ci­sta noc zapa­la snów marze­nia Znów kusi mnie życze­niem do speł­nie­nia Przez gęstą mgłę nie bar­dzo wiem gdzie wra­cam Minu­ty dwie mija­ją niczym lata

Sre­brzy­sty deszcz policz­ki moje głasz­cze Przez nie­go znów przez całą noc nie zasnę Spo­koj­ny wiatr kro­pel­ki w twarz zaci­na A każ­da z nich Twój dotyk przypomina

Zatrzy­mał się auto­bus na przy­stan­ku Ja nadal śnię, że jesteś mą kochan­ką Odjeż­dża w dal, naj­wyż­sza pora wró­cić A ran­kiem złym… Znów przyj­dzie się obudzić.