Będąc tu bez Cie­bie rozu­miem, jak samot­na jest Zie­mia wśród gwiazd…

Rosłem na wio­snę na Two­jej dło­ni — była mi wte­dy, jak wiel­ki świat. Dałaś mi cie­pło wprost z Twe­go ser­ca„ któ­re­go zakwitł kolo­rem kwiat. Dałaś mi rosę, co z Two­ich oczu try­snę­ła dla mnie dobro­cią łez. Trzy­maj mnie w dło­ni, niech nas dogo­ni wiel­kiej miło­ści naj­szczer­szy śmiech.

Noc się już koń­czy, znów nas roz­łą­czy — słoń­ce zapa­la dzień, któ­ry daje nam nową samot­ność, ze snu nas budzi, jak­że okrut­ny jest.

Cier­pie­nie, bez Cie­bie sen­su nie znaj­dę już. Znów wie­rzę tyl­ko, że nocą powró­cisz, piosn­kę zanu­cisz i uko­ły­szesz mnie…