Pisanie do szuflady

Piszę coraz częściej na tym blogu i zastanawiam się, po co to robię, skoro nikt (poza chlubnym wyjątkiem Scypia – ukłony 😉 ) moich wypocin nie czyta. Samo zresztą zjawisko blogowania przez długi czas mnie odrzucało, tak jak mnie zwykle odrzucają masowe mody.

Nigdy nie umieszczam wpisów na siłę, nie piszę o tym, że „dzisiaj zjadłem na obiad kluseczki” tylko po to, by mieć wpis każdego dnia. Piszę wtedy, gdy mam coś do powiedzenia. Ale dlaczego to robię, skoro prawie nikt mnie nie czyta?

Mimo iż uważam siebie za szczęśliwego człowieka, to żyję w sytuacji, której nie potrafię nazwać do końca dobrą. Traf chciał, że nie tylko urodziłem się w okresie globalnego kryzysu i w czasie konieczności trudnych społecznych przemian, nie tylko żyję w kraju, który – mimo iż piękny – pod wieloma względami ciągle dostaje w dupę i to na ogół od własnych obywateli, ale jeszcze „obdarowany” zostałem cechami charakteru, które sprawiają że niezbyt dobrze znoszę – konieczną – pracę zarobkową. Szybko mnie nudzą moje stałe zajęcia, a niestety nie da się wyżyć tylko z bycia innowacyjnym i wymyślania nowych rzeczy – trzeba je jeszcze czasem wykonywać przez żmudną i nudną robotę. A przy tym tło, na którym żyję, powoduje że nie płynie z tej roboty jakaś obrzydliwie duża nagroda. Ot – w miarę spokojne życie w niewielkim mieszkaniu z perspektywą na to, iż przez jakiś czas nie dotknie mnie bezrobocie.

Dusić różnych niezadowoleń w sobie nie daję rady.

W szkolnych czasach mogłem „puścić parę w gwizdek” wypracowań czy scenariuszy szkolnych kabaretów. Teraz te zawory bezpieczeństwa bezpowrotnie zniknęły, więc pisuję sobie tu oto, na tym blogu. Wstyd przyznać, ale na ogół piszę artykuły w pracy. To jest mój sposób na oderwanie się na chwilę od przyziemności codziennych zadań. W domu nie znalazłbym czasu na to pisanie. A tak – mogę „zmarnować” czas na wypisanie frapujących mnie rzeczy, których poza Scypiem pewnie nikt nie przeczyta i wrócić do pracy, a potem do domu nieco spokojniejszy, by cieszyć się ogólnie wysokim poziomem szczęścia, którego właścicielem póki co jestem 🙂

8 myśli nt. „Pisanie do szuflady

  1. No ja czytam co piszesz 🙂

    Jakbym nie czytal to musial bym sam zaczac pisac 🙂

    A to byla by zbrodnia przeciw ludzkosci 🙂

  2. Chętnie bym poczytał, gdybyś już popełnił tę zbrodnię 😉

    Dzięki w każdym razie za wytrwałość w zwiększaniu ruchu na tym serwisie z 0,001% do 100% 🙂

  3. aha i chcialabym gdzies znalezc poczatek tego bloga (tez mam marzenia – poczatkow szukac:) dobrze, ze nie koncow..:) ale to dla mojego humanistycznego umyslu jakies nad wyraz trudne zadanie chyba..:)

  4. Pierwszy wpis w ogóle – można go nazwać początkiem 😉 – znajdziesz tutaj.

    Po kolei będzie je trudno przejrzeć bo są układane od najstarszego do najnowszego i jeszcze dzielone na podstrony, ale proponuję skorzystać z linków pod Archiwum po lewej stronie.

    Albo po prostu przejrzyj strony pod interesującymi Cię kategoriami 🙂

  5. „Albo po prostu przejrzyj strony pod interesującymi Cię kategoriami” – trudne zadanie, wiesz..:) z kategorii wymienionych, jak sie nie trudno juz domyslic, nie interesowac moglaby mnie tylko informatyka:) mogles wczesniej dac znac, ze ciekawe mysli i poglady publikujesz, to bym nie miala takich zaleglosci:)

  6. Wo Jesusicku – wiecej tu nas 😀

    No to hip hip hura dla Wegorza 😀

    Popelnij jakas poezje – co Wegorz? Tlumaczysz swietnie to napisz cos sam 🙂

  7. Wkleję tu trochę tfu-rczości, jak tylko się uporam z polskimi krzakami w nazwach plików, które się skaszaniły na DVD z backupem staroci 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *