Wie­le na świe­cie jest kwia­tów. Są maki skrwa­wio­ne, sto­krot­ki nie­win­ne, są róże upoj­ne i fioł­ki naiw­ne. I każ­dy z tych kwia­tów się mie­ni bar­wa­mi; kwit­ną­ce poeci malu­ją sło­wa­mi. Te kwia­ty się daje na uro­dzi­ny, rocz­ni­ce ślu­bu i imie­ni­ny. Tych kwia­tów obsia­ne są pola, hek­ta­ry, z tych kwia­tów psz­czo­ły spi­ja­ją nek­ta­ry. Świat wypeł­nia­ją swą wonią obłęd­ną, ale zerwa­ne… naj­szyb­ciej więdną!