Pozna­łem Cię rok temu i jesz­cze parę dni. Gdy mia­łaś numer po mnie, po pro­stu kil­ka chwil.

Pamię­tam to przez mgieł­kę, a jed­nak wie­rzę, że tak chy­ba być musia­ło, że spo­tka­li­śmy się.

A potem, w rok już póź­niej, przed­sta­wić chcia­no nas, a myśmy się już zna­li, bo tak nas poznał czas.

A póź­niej była tro­ska i ser­ca słod­ka chęć. I przy­szła wiel­ka wia­ra, i poko­cha­łem Cię.

Roz­mo­wa i mil­cze­nie, i śmie­chu wiel­ki czar. A potem jesz­cze zdję­cie, doty­ku Twe­go dar.

„Krę­ci­ło Ci się w gło­wie”, dosta­łaś kart­kę mą. Więc pro­szę, bła­gam, pra­gnę: podaj mi swo­ją dłoń!