Szedł chwiejnym krokiem,
trochę do przodu.
Na świat mnie przyniósł
ot – bez powodu.

Padał zemdlony,
wtedy – płakałem.
Dostawał czkawki,
a ja cierpiałem.

Niby bezbronny,
lecz – prowokował.
Kiedy go biją,
mnie boli głowa.

Miał czasem wizje
pełne kolorów.
Znikały szybko
w cieniu potworów.

I lubił swoich -
jak on, pijanych.
Pamiętam gorzki
smak – zakochanie…

Moje istnienie
w ten oto sposób
zwykłym omamem
spitego losu…