Kie­dy poda­ję dłoń przy­ja­ciół­ce. Kie­dy z zachwy­tem patrzę na wio­sen­ną zie­leń. Kie­dy mówię „mamo”. Kie­dy tań­czę wśród desz­czu i mgieł. Kie­dy poma­gam komuś obce­mu. Kie­dy zapie­ra mi dech gór­ska pano­ra­ma. Kie­dy się ze mnie śmie­ją, a ja się do nich przy­łą­czam. Kie­dy słu­cham szep­tów wia­tru. Kie­dy nie mając już sił idę do przo­du. Kie­dy dzię­ku­ję Bogu za nie­bo. Kie­dy ktoś mnie rozu­mie. Kie­dy chy­lę czo­ła przed prze­strze­nią i dzie­ja­mi. Kie­dy posy­łam dzie­ci do szko­ły i cału­ję żonę na powi­ta­nie. Kie­dy inni mówią „to wła­śnie ją czu­ję” — to jest MIŁOŚĆ.