Najwyższy czas

Opublikowany przez

Naj­wyż­szy to czas, w życiu tyl­ko raz

Coraz trud­niej zasnąć mi, czy ty wiesz Słoń­ce świe­ci w moje okno, życia flesz Muzy­ku­ję sobie rano, śmie­chu ton Moja twór­czość mnie wzbi­ja w lek­ki lot.

Naj­wyż­szy to czas, w życiu tyl­ko raz

Niech tak będzie, nie utrać­my, dostrzeż flesz Ooo! Szy­bo­wać przez tę fan­ta­zję pójdź­my hen!

Naj­wyż­szy to czas, w życiu tyl­ko raz

Coś wła­śnie wymy­śli­łam nam, Wszel­kie łamiąc myśli me. Nie­do­brze, to tyl­ko mar­nu­je mój czas, Lecz jak mogę przy­po­mnieć je

Naj­wyż­szy to czas, w życiu tyl­ko raz Naj­wyż­szy to czas, w życiu tyl­ko raz Naj­wyż­szy to czas, w życiu tyl­ko raz Naj­wyż­szy to czas, w życiu tyl­ko raz

Jeden komentarz do “Najwyższy czas”

  1. I actu­al­ly deetled a sec­tion abo­ut the dif­fe­ren­ce betwe­en routi­ne and ritu­al befo­re I posted.Anyway, as far as litur­gy goes, the­re is a dif­fe­ren­ce betwe­en a routi­ne and a ritu­al. For myself, at least, the dif­fe­ren­ce is main­ly in my atti­tu­de. I hone­stly don’t know how to help others, other than by repe­ate­dly sta­ting the dif­fe­ren­ce. With com­mu­nion, for exam­ple, I think both empha­si­zing dif­fe­rent nuan­ces of the sym­bo­lism and giving spa­ce for reflec­tion and conversation/prayer during the com­mu­nion time helps.

Możliwość komentowania została wyłączona.