Mogą mosty wszyst­kie spło­nąć, może wszyst­ko pokryć kurz. Mogą praw­dy i uto­nąć w nie­prze­by­tej toni mórz.

Mogą zbu­rzyć wszel­kie wzo­ry, moral­ność obró­cić w pył. Mogą zbled­nąć i kolo­ry, któ­re dają innym żyć.

Mogą łzy się krę­cić w oku, mogą wto­pić się i w deszcz. Ty mi dajesz w ser­cu spo­kój, przy­ja­ciół­ko — kocham Cię…